‘’Ik vind het moederschap een enorme verantwoordelijkheid. Straks ontwikkelt mijn kind een hechtingsstoornis. Daarom laat ik haar ook geen seconde huilen. Wat als ze zich alleen voelt? Dan krijgt ze later psychische problemen. Maar nu is het op een punt gekomen dat ik helemaal niet meer aan mezelf toekom. Ons dochtertje is nu zes maanden en ze slaapt bij ons in bed. Daardoor slaap ik zelf slecht. Ik word bij elk geluidje wakker. Overdag wil ze steeds aandacht en ik kan niet eens even rustig plassen. Wat kan ik nu het beste doen?’’

Manuela is ten einde raad. Ze heeft veel last van angsten en de paniekstoornis die ze een paar jaar geleden wel onder de knie dacht te hebben, vlamt door slaapgebrek weer flink op. Een gelukkige moeder is fijn voor een kind. Maar op dit moment is Manuela alles behalve gelukkig, ze is vooral heel tobberig. En bovenal: ze geniet niet. 

'Ik geniet weer,

van het leven en van ons gezin.'

Manuela komt in totaal vijf keer bij de verloskundige lifecoach. In het eerste gesprek komt alles op tafel en is er ruimte om aan de coach te wennen. Tijdens het tweede gesprek worden de emoties van de bevalling met behulp van EMDR gereset, dat geeft alvast veel rust.

Er zijn nog drie gesprekken nodig om het patroon van perfectionisme en de oude angsten te doorbreken. Manuela: “Al tijdens het coachtraject durfde ik de teugels een beetje te laten vieren. Voor mezelf en voor Mia. Als mijn dochter huilde kon ik zelf rustig blijven en haar eerst even over haar hoofdje aaien. Soms viel ze dan heel snel in slaap. Ik merkte dat ik haar niet bij elk kikje uit bed hoefde te halen.

Ik leerde van mijn coach dat er heel wat meer dan vijf minuten huilen nodig is voor een kind om een hechtingsstoornis te krijgen. Op de bevalling kijk ik nu goed terug. Het was niet leuk, maar ik heb het wel geaccepteerd. Ik geniet weer, van het leven en van ons gezin.’’