Tegenover me zit Joost, verwezen door de verloskundige waar zijn vriendin nu onder controle is voor de zwangerschap van hun eerste kindje. Van de week maakte de verloskundige een liggingsecho. De baby zag er prima uit en lag mooi met het hoofdje naar beneden. “Klaar voor de bevalling!’’ zei de verloskundige opgewekt. Ze keek tevreden naar de aanstaande ouders, maar zij zag Joost direct wit wegtrekken. Even later lag hij op de grond: flauwgevallen.

Joost vertelt: “Ik voel me zo machteloos. Mijn vriendin lijkt precies te weten wat ze moet doen. Ze heeft zelfs zin in de bevalling. Volgens mij sta ik er straks maar een beetje hulpeloos bij. Toe te kijken hoe ze pijn heeft. Ze verwacht dat ik haar zal steunen, maar volgens mij kan ik daar niets van waarmaken. Ik zie er als een berg tegenop. Ik heb vrienden om tips gevraagd, maar ik krijg alleen maar stoere verhalen te horen die me bevestigen dat het vreselijk wordt, met veel bloed en pijn en 3 nachten zonder slaap. Ik hoop echt dat jij me kan helpen!”

Van machteloosheid naar steun en toeverlaat.

Welgeteld twee gesprekken had Joost nodig. Uitleg over machteloosheid. Over wat hij allemaal kan doen en hoe hij zichzelf kan coachen als hij flauw dreigt te vallen. Over ons angstsysteem en over vermoeidheid. Over tips en praktische, typische doe-dingen voor de partner.

Na een week krijg ik mail. Joost: “Superbedankt voor de coaching! We zijn 36 uur in touw geweest en mijn vriendin heeft het geweldig gedaan. We zijn blij met en trots op onze mooie dochter. Mijn vriendin noemt me haar steun en toeverlaat. De bevalling heeft onze relatie versterkt, eigenlijk zouden meer mannen hierbij om hulp moeten vragen. Ik ga mijn vrienden in elk geval geen stoere rampenverhalen vertellen!"