Vier dagen geleden deed een ervaren verloskundige collega uit Twente een beroep op mij. Een cliënte van haar was bevallen van haar derde kind. De eerste twee bevallingen waren goed gegaan. Bij kindje drie was er sprake van een traumatische bevalervaring.

Tijdens de inleiding ontstond er een ernstig probleem met de navelstreng. Het gevolg was dat er een spoedkeizersnede plaatsvond na algehele narcose. Moeder werd wakker met een kind naast haar. Ze kon niet bij het gevoel dat dit haar baby was, het kind waar ze zo ontzettend naar had uitgekeken. De baby was nu erg onrustig. Hij huilde veel. Moeder zelf was eveneens onrustig, vreesde voor een slechte hechting en voelde zich daar heel rot over.

De collega belde mij toen het kind ongeveer tien dagen oud was. Ze vroeg of ik zo snel mogelijk kon helpen. De wachtlijsten voor psychologische hulp zijn in de regio lang, ongeveer drie tot vier maanden.

Gister gingen we samen op huisbezoek. Moeder deed open, bij binnenkomst lag de onrustige baby net te slapen. Moeders lichaam reageerde op mij, ze vond het spannend. De slapende baby werd wakker en begon te krijsen. Hij was niet stil te krijgen.



De ontmoeting die zo gemist was, vond opnieuw plaats

Ik ging met moeder aan de slag. Ik vertelde haar dat ik met haar de reis naar haar baby via het moederhart wilde maken. Ze keek haar eigen verloskundige aan en zei tegen haar: "Dat is precies waar het over gaat."

In een sessie in de veiligheid van haar huis, met een krijsende baby begon moeder aan deze reis. Na ruim een uur was de moeder er klaar voor om de ontmoeting met haar kind via het hart aan te gaan. Moeder haar borsten werden bloot gemaakt. Mijn collega maakte de baby bloot. Ik raakte het hoofd van moeder aan, hier begon de gedachte aan je derde kind. Dat was zijn eerste plek, daarna zakte hij in je hart. Ik raakte haar hart aan en dat was zijn tweede plekje, daarna kwam hij in jouw buik terecht. Dat is zijn derde plek. Het is allemaal in jouw lichaam gebeurd. En nu is het tijd dat hij zijn plek op jouw lichaam gaat krijgen.

De moeder huilde stille, ontroerende tranen. Ik vroeg haar diep in en uit te ademen en uit te blazen wat ze nu niet meer nodig had. We legden toen de baby op haar borst, hij werd gelijk rustig. Zijn hele lijfje ontspande zich. En mama begon te praten, te vertellen wat ze had willen zeggen en had willen doen en hoe zij zich had willen voelen als zij elkaar eindelijk zouden ontmoeten.

De hele atmosfeer in de kamer veranderde. Moeder boog zich over haar kind, streelde het en sprak met hem. Zij werd kalm en de baby werd daardoor nog kalmer. Het werd stil in de kamer. De sereniteit, het heilige moment als moeder en kind elkaar mogen bewonderen na de bevalling, nam zijn plek in. Er werden foto’s en filmpjes gemaakt door de vader. Daarna kroop de vader bij zijn vrouw en baby. Wij maakten foto’s van hen. De ontmoeting die zo gemist was vond nu opnieuw plaats.