Toen ze ontdekte dat haar allergrootste hartenwens uitkwam moest ze er afscheid van nemen. Zonder dat ik vragen hoef te stellen neemt ze mij mee in haar verhaal. Moeiteloos lijkt ze woorden te vinden. Haar prachtige gezicht, met als blikvangers grote bruine ogen, verraadden de emoties. Haar volle lippen bewegen, regelmatig zoekend naar oogcontact, maar haar geest is ergens anders.

Ze is nu over de helft van een tweede zwangerschap, genieten ervan lukt nog niet echt, zegt ze voorzichtig.

De ontdekking van de eerste zwangerschap was een verrassing. Eindelijk na twee jaar hard werken, geplaagd door een zeer onregelmatige cyclus met grote inzet om gewicht te verliezen door voeding aan te passen en intensief te sporten, op een geheel onverwacht moment, constateerde de huisarts met een bloedonderzoek dat ze zwanger was. Verbazing, ongeloof en dankbaarheid en de vraag en wat nu, waren allemaal tegelijk present.

Een week later kwamen de buikpijn en het bloedverlies. Drie dagen later werd haar kindje op de wc geboren. Ze haalde het eruit, want doorspoelen: dat kon toch echt niet? Het was heel klein, maar had al de herkenbare contouren van een mens. Ze haalde het uit de wc en dacht aan begraven. Dat laatste stelde ze uit, want dan zou het opgegraven worden door beesten. En dan?

Vrouw zijn is:

pracht

kracht

zacht

Dus besloot ze het te verzorgen. Ze legde het op een washandje, besteedde er iedere dag aandacht eraan, sprak er zelfs mee. Na een week begroef ze het. Nog altijd spookte de vraag, als ik het zou opgraven, wat zou ik er dan nog van vinden? Tijd om te rouwen was er niet. De dood van een geliefde nam al het andere in beslag. Het liefst wilde ze een knopje indrukken om de wereld even stil te zetten.

Als ze klaar is, vertel ik haar dat ik diep respect heb voor haar wijsheid. Deze intuïtieve aanpak werd in haar geest geboren en uitgevoerd. Ze kijkt me met verbazing aan. Ik vraag haar, wanneer ze wist dat ze moeder wilde worden. Ze werd zich daarvan bewust in haar tienertijd, misschien zelfs daar nog voor. Ik leg uit dat haar moederhart toen wakker werd en dat dit gemiste kind er toen al in woonde en daar onderdeel van was. Net als het kind in dat de buik dat groeit en spartelt, evenals alle andere kinderen die er na gaan komen.

De eerste plek van je kind is in je hart en mag het ook de laatste zijn? Je hebt het kindje begraven en in de grond gestopt. Het wordt tijd dat het weer terug keert naar de plek van waar het vandaan, thuishoort en altijd veilig mag verblijven. Je moederhart. Uit de grote bruine ogen biggelen grote tranen. Dan komt de zucht, ja, het is tijd daarvoor. Hoe doe ik dat Eliane? Ik glimlach naar haar. Alle antwoorden die zij bij mij zoekt heeft ze in de sessie al uitgesproken, ik hoef ze haar alleen in herinnering te brengen.