Zij kon het niet eerder, Yasmine. De zwangerschap is nog pril, negen weken. Drie weken geleden deed ze de zwangerschapstest. Inmiddels is zij bij de verloskundige geweest en nu is ze bij mij als verloskundig coach beland. Ze heeft al een dochter van zeven. Een vrouw die eerder bevallen is en zich zo vroeg in een nieuwe zwangerschap meldt, dat geeft te denken.

Wat ze bij me neerlegt is niet nieuw voor me (helaas). Yasmine heeft een bevallingstrauma achter de rug en grote angst voor de volgende bevalling. En nu is ze zwanger. Ze heeft zeven jaar gewacht. Dat wachten was niet geheel vrijwillig. Het was een keuze gebaseerd op angst. De zwangerschap is zeer gewenst. Zo oud als ze is, droomt Yasmine ervan een gezin te hebben met drie kinderen. Die droom veranderde in een nachtmerrie door de eerste bevalervaring. De laatste twee jaar tijd begon ze weer voorzichtig te dromen over nog een kind. Die droom werd meteen bedreigd door de gedachte aan de nachtmerrie. Angst dat de geschiedenis zich herhaalt. De realisatie dat haar biologische klok doortikt, maakte dat ze de sprong (zoals ze het zelf benoemt) in het diepe durft te nemen.

En toen twee weken geleden, twee roze streepjes, één kort moment van blijdschap, gevolgd door blinde paniek. Zo stapte ze zwangerschap in en zo zit zij bij mij op de praktijk. Als er niets gebeurt zegt ze zal zo de zwangerschap blijven beleven en zo bevallen, weet Yasmine. Ze heeft een onrustige ademhaling als ze dit vertelt. Ze kijkt me met smekende ogen aan.

Iedere vrouw heeft haar eigen moment om te werken aan wat nodig is

De eerste stap die ik met haar neem, is de bevalling van toen en de aankomende bevalling uit elkaar trekken. Ik vertel haar over het moederlijke lichaam en de persoonlijke relatie die elk kind heeft met de baarmoeder. Ik vertel haar dat elk kind recht heeft op een eigen geboorteverhaal. Het geboorteverhaal van het ene kind mag niet vermengd worden met de ander. Eén lichaam, twee verschillende geboorteverhalen. Het verhaal van je oudste kind, staat nog open. Alsof het een komma is, waarna de nieuwe baby verder mag schrijven. Ze is onder de indruk hiervan en knikt. "Ik ben er echt aan toe en wil dat er een punt komt achter de vorige bevalling", zegt Yasmine.

Er lijkt een beetje rust te komen over het lichaam. Helaas is dat van korte duur. Want daar presenteert het zich: het innerlijke oordeel krijgt woorden. "Ik weet al jaren dat ik hier wat mee moet doen, maar ik kon het niet, Eliane." Er komt een bepaalde hardheid in haar gezicht. "Ik heb er zo'n spijt van dat ik dat nu pas na zeven jaren doe."

Dat is wat vrouwen doen weet ik inmiddels. We geven ons zelf op de kop, oordelen over onszelf, zijn gevoelig voor het oordeel van anderen en wijzen ons zelf af. Ik kijk haar aan en zeg: "Jij bent hier welkom, hoelang het ook geduurd heeft, daar zal een reden voor zijn. Wellicht was jouw pijn te groot. Wat je er ook van vindt, ik ben blij dat jij vandaag HIER bent." De schouders zakken op deze boodschap. De hardheid in het gezicht wordt verruild voor zachtheid. Dat is voor haar en voor mij een prachtige bodem om met de coaching te starten.